Laurierkers

Standplaats en licht

Laurierkers groeit even goed in volle zon als in diepe schaduw, wat hem tot de veelzijdigste heesterhaag maakt die er bestaat. Hij verdraagt zelfs de noordkant van een huis of de voet van een grote boom, waar bijna niets anders wortel schiet. In de zon blijft het blad gewoon dichter en glanzender.

In de streek van Herve maakt precies dat hem de veilige keuze om een inkijk te blokkeren of een gedeelde muur aan de noordkant te bekleden: niets anders groeit zo snel onder die omstandigheden. Vermijd alleen blijvend natte grond, de rest verdraagt hij zonder problemen.

Water geven

Het eerste jaar na de aanplant geef je regelmatig water, vooral bij droogte, terwijl de wortels zich settelen. Een jonge plant die bij de start water tekortkomt, sleept die achterstand soms meerdere seizoenen mee.

Eenmaal goed geworteld, wordt laurierkers echt sober en stelt hij zich tevreden met de gewone Belgische regen in de meeste zomers. Rijkelijk water geven wordt pas weer nuttig bij een droogte van meerdere weken, herkenbaar aan bladeren die tegen het einde van de dag slap hangen.

Grond en verpotten

Laurierkers is niet kieskeurig over de grondsoort en gedijt zowel in zware klei als in gewone tuingrond, zolang die niet blijvend doorweekt is. Een beetje compost bij het planten helpt hem gewoon sneller op gang.

Het enige echte zwakke punt is erg kalkrijke grond. IJzer wordt dan minder beschikbaar voor de plant, en de bladeren vergelen tussen de nerven, een chlorose-probleem dat je bij ons wel eens tegenkomt op grond dicht bij kalksteen. Een gift van chelaatijzer of goed verteerde compost verhelpt dat.

Temperatuur en luchtvochtigheid

Laurierkers doorstaat de winters in de streek van Herve zonder enig probleem, met hout dat temperaturen tot min 15, min 18 graden moeiteloos verdraagt. Hij is gemaakt voor onze breedtegraden, veel winterharder dan zijn zuidelijk ogende blad doet vermoeden.

Strenge winters, wanneer de thermometer merkelijk lager zakt of een ijzige wind zich dagenlang vastzet, kunnen het blad daarentegen verbranden: de bladeren worden bruin, drogen uit en vallen soms massaal af. De plant sterft er bijna nooit van, hij loopt het volgende voorjaar weer uit vanuit gezond hout of zelfs vanuit de stronk, wat kaal maar springlevend.

Snoeien en onderhoud

In tegenstelling tot de meeste hagen snoei je laurierkers best met een snoeischaar en niet met een heggenschaar. Zijn grote bladeren worden door een mechanisch mes doormidden gesneden en worden binnen enkele dagen bruin aan de snijkant, waardoor een net gesnoeide haag wekenlang verschroeid oogt. De snoeischaar knipt, hoewel trager, elke tak netjes tussen twee bladeren door en vermijdt dat probleem helemaal.

De snoei gebeurt in juni, zodra de voorjaarsgroei is afgerond, met eventueel een tweede beurt in september als de haag flink is doorgeschoten in de zomer. Snoei nooit tijdens vorst of er net voor, vers gesnoeid hout is dan kwetsbaarder.

Ziekten en plagen

De meest kenmerkende ziekte van laurierkers is de schotwondziekte: bruine vlekken verschijnen op de bladeren, waarna het midden ervan uitdroogt en eruit valt, wat kleine, goed zichtbare ronde gaatjes achterlaat. Ze wordt in de hand gewerkt door vocht dat op het blad blijft staan en treft vooral hagen die slecht verlucht zijn of op het verkeerde moment gesnoeid worden.

De zilvervlekziekte, veroorzaakt door een schimmel die de bladeren voor het verwelken een zilverachtige glans geeft, komt zeldzamer voor maar is moeilijk te behandelen: het beste is aangetaste takken weg te snijden en te verbranden. Bladluizen en schildluizen nestelen zich soms op jonge scheuten zonder echte schade, een flinke waterstraal jaagt ze meestal weg. Op kalkrijke grond zijn het eerder gele bladeren met groene nerven die een ijzerchlorose verraden.

Vermeerdering

Stekken is verreweg de eenvoudigste manier om laurierkers te vermeerderen, en zo zijn de meeste Belgische hagen ooit goedkoop aangeplant. Neem halfverhoute scheuten, niet te zacht en niet volledig verhout, aan het einde van de zomer, verwijder de onderste bladeren en steek ze in een mengsel van potgrond en zand. Bewortelen duurt enkele maanden maar lukt bijna altijd.

Zaaien gebeurt ook spontaan: merels verspreiden graag de pitten na het eten van de zwarte vruchten, en het is niet ongewoon jonge, spontaan opgekomen laurierkersen te vinden aan de voet van een moederhaag. Een afgezaagde stronk loopt bovendien heel gemakkelijk weer uit vanaf de basis, wat verklaart waarom deze plant, eenmaal gevestigd, zo moeilijk weg te krijgen is.

Giftigheid

Laurierkers is giftig in al zijn onderdelen, bladeren zowel als pitten bevatten cyanogene verbindingen die bij het kauwen blauwzuur vrijgeven. Inname kan spijsverteringsklachten veroorzaken, en bij kinderen en huisdieren zelfs ernstigere symptomen. Het vruchtvlees zelf is minder problematisch, maar toegang tot de pitten moet worden voorkomen, en snoeiafval mag niet blijven liggen waar grazende dieren erbij kunnen.

Onderhoudskalender maand per maand

De tips van Green Hub

• Snoei laurierkers nooit met een elektrische heggenschaar als je bruine snijranden wil vermijden: de snoeischaar duurt langer maar geeft een net resultaat.
• Verbrandt een strenge winter de bladeren, trek de plant dan niet te snel uit: hij loopt bijna altijd het volgende voorjaar weer uit vanuit het hout of de stronk.
• Reken op 80 tot 100 centimeter tussen de planten voor een haag die snel dichtgroeit zonder zichzelf te verdringen.
• Elk deel van de plant, bladeren en pitten, is giftig: houd kinderen en huisdieren weg van gevallen vruchten.