Taxus

Standplaats en licht

Taxus groeit even goed in volle zon als in de diepste schaduw, wat hem een van de weinige naaldbomen maakt die een donker hoekje van de tuin groen kunnen houden. Tegen een muur op het noorden, onder het bladerdak van grote bomen of in een besloten binnenplaats die maar enkele uren licht krijgt, blijft hij dicht en groen waar de meeste naaldbomen daar vergelen en uitdunnen.

Als haag of als solitair neemt hij evengoed de volle zon op een zuidgevel als de schaduw van een buurhuis. Dat is een echt voordeel om een stadstuin visueel af te sluiten of een schutting te verbergen in een schaduwrijk hoekje waar bijna niets anders echt aanslaat.

Water geven

Eenmaal ingeburgerd, verdraagt taxus droogte opmerkelijk goed dankzij diepe wortels die ver onder het oppervlak naar water zoeken. Een exemplaar dat langer dan twee of drie jaar geplant staat, kan het bijna zonder gieten stellen, zelfs tijdens de steeds vaker voorkomende droge zomers.

In het eerste jaar of de eerste twee jaar na de aanplant is regelmatig gieten bij droog weer wel aan te raden, zeker op zandgrond die snel draineert. Het echte gevaar voor taxus is nooit een tekort aan water, maar juist het tegenovergestelde: grond die wekenlang drassig blijft, doet de wortels uiteindelijk rotten.

Grond en verpotten

Taxus is niet kieskeurig over de bodem: hij groeit even goed op kalkrijke grond als op zware klei, op magere stenige grond als op gewone tuinaarde. Dat is een van de redenen voor zijn succes als haagplant in heel België, waar de bodem van perceel tot perceel sterk verschilt.

De enige echt niet-onderhandelbare voorwaarde is een goede drainage. In verdichte kleigrond die in de winter water vasthoudt, loont het om de grond diep los te maken en bij het planten grind of grove compost toe te voegen, anders stikken de wortels na verloop van tijd.

Temperatuur en luchtvochtigheid

Taxus is in ons klimaat volkomen winterhard en heeft op geen enkele leeftijd winterbescherming nodig. Hij doorstaat probleemloos de strengste winters die de streek van Herve te bieden heeft, late vorst zowel als plotse dooi.

De keerzijde van die stevigheid is trage groei, tien tot twintig centimeter per jaar voor een gevestigde plant. Daar hoeft u zich geen zorgen over te maken en probeer het ook niet te forceren met extra bemesting: het is juist die traagheid die taxus zijn dichtheid en zijn lange levensduur geeft, een taxus die vandaag geplant wordt, kan over twee eeuwen nog altijd overeind staan.

Snoeien en onderhoud

Snoeien gebeurt aan het einde van de zomer, idealiter tussen half augustus en eind september, wanneer de groei van het jaar afgerond is maar er nog genoeg seizoen rest om de snoeiwonden te laten helen voor de winter. Dit is het moment om hagen en topiary strak in vorm te knippen, want taxus verdraagt een stevige snoeibeurt uitstekend.

Zijn grote voordeel tegenover andere naaldbomen is dat hij weer uitloopt uit oud hout: een haag die jarenlang uitgedund, te breed geworden of verwaarloosd is, kan drastisch teruggesnoeid worden, bijna tot aan de stam, en loopt toch weer uit. Om een haag onderaan vol te houden, snoei de zijkanten bovenaan iets smaller dan onderaan, trapeziumvormig, zodat ook de onderste takken licht krijgen.

Ziekten en plagen

Taxus behoort tot de gezondste, moeilijkst dood te krijgen naaldbomen in de tuin, ernstige ziekten komen zelden voor. Het enige echte risico is wortelrot door Phytophthora, een schimmel die zich nestelt in drassige grond en uiteindelijk hele takken bruin laat worden en doet afsterven, soms de hele plant.

Soms ziet men schildluis, kleine bruine korstjes op de twijgen, of de taxusgalmug, een piepklein insect waarvan de larve op het uiteinde van jonge scheuten een artisjokvormige vervorming veroorzaakt. In beide gevallen blijft de schade beperkt en volstaat het om de aangetaste scheuten weg te knippen om het probleem in te dijken.

Vermeerdering

Stekken is de betrouwbaarste manier om een exemplaar soortecht te vermeerderen, maar vraagt geduld: neem halfverhoute scheuten aan het einde van de zomer of in de herfst, zet ze in een zandig mengsel in de schaduw, en wacht af, beworteling duurt vaak meerdere maanden.

Zaaien werkt ook, maar blijft traag en onzeker: het zaad in het rode zaadmanteltje heeft een diepe kiemrust die de kieming vaak met twee winters vertraagt. In de natuur zijn het vogels, verzot op het zoete zaadmanteltje, die de zaden verspreiden nadat ze die verteerd hebben; voor de ongeduldige tuinier blijft stekken of gewoon een plant kopen de verstandigste weg.

Giftigheid

Taxus is een van de giftigste planten die in onze tuinen staan, en dat mag nooit licht opgevat worden. Elk deel van de boom, naalden, schors, hout en vooral de zaden in de bessen, bevat alkaloïden die taxinen genoemd worden, uiterst gevaarlijk voor mens en vee. Alleen het zaadmanteltje, dat vlezige, zoete rode omhulsel rond het zaad, is eetbaar en veilig; het zaad zelf geeft bij kauwen of doorbijten het gif vrij. Plant een taxus nooit in de buurt van een weiland of een omheining voor paarden, koeien of schapen: enkele handenvol naalden volstaan om een groot dier te doden, en ongelukken zijn helaas geen zeldzaamheid. Houd kinderen weg van gevallen bessen op de grond en hou toezicht als ze gaan plukken.

Onderhoudskalender maand per maand

De tips van Green Hub

• Plant nooit een taxus in de buurt van een weiland of omheining: enkele naalden volstaan om een paard of een koe te doden, taxine vergeeft niets.
• Snoei aan het einde van de zomer, tussen half augustus en september: de snoeiwonden helen voor de winter en de vorm blijft strak het hele koude seizoen.
• Een verwaarloosde of uitgedunde haag is nooit verloren: taxus is de enige naaldboom die weer uitloopt uit oud hout, een drastische terugsnoei redt hem altijd.
• Reken op drie tot vier planten per lopende meter haag voor een dadelijk dichte lijn, en heb geduld: taxus groeit traag maar houdt eeuwen stand.